2/?

  Czym jest strach? To uczucie mnie obezwładnia, paraliżuje i sprawia, że staję się uległy. Strach towarzyszy mi od zawsze , lecz do tej pory nie wiem czym jest. Karą za grzechy? Demonem, który się do mnie przyczepił?  A może moim najlepszym przyjacielem? Strach to jedyna niezmienna rzecz w moim życiu. On wciąż jest taki sam i nie pyta mnie czy chcę, by ze mną był ani czy go lubię. On po prostu jest.
  Kiedy wracam po zmroku bocznymi uliczkami Seula nie jestem sam. Wokół otaczają mnie ludzie, ale oni mnie nie zauważają. Jestem jednym z tysiąca osób, które tędy dzisiaj przechodziły. Nic nieznaczący. Pospolity. Niezauważalny. Odpowiada mi to. Mogę spokojnie robić swoje, nie zwracając na siebie uwagi. Mogę obserwować innych, co jest ciekawym zajęciem. Lubię wnikać w świat ludzkich uczuć, jeśli sam nie muszę ich doświadczać. Dzięki temu pojmuję, że wszyscy się od siebie czymś różnimy. Nawet jeśli nie każdy to zauważa.
  Moi 'koledzy' w szkole przyzwyczaili się do tego, że gdzieś tam siedzi dziwny, cichy dzieciak, do którego nie warto się odzywać. Nie przeszkadza mi to. W końcu sam wywalczyłem sobie taką reputację. To, że z nikim nie rozmawiam nie znaczy, że nie wiem co dzieje się w szkole. Wiem o wszystkim, ponieważ cierpliwie obserwuję. Nikt nie zwraca uwagi na moją obecność, dzięki czemu mogę więcej zobaczyć.
  Na początku, gdy doszedłem do liceum uczniowie byli zaciekawieni moim wyglądem. Rzadko zdarza się, że chłopak farbuje włosy na delikatny róż podchodzący pod biały kolor. Ale szybko się nauczyli, że nie warto ze mną niczego próbować. Jeśli ktoś jednak zechce ze mną porozmawiać nie zwracam na tą osobę uwagi. Po prostu idę dalej bądź zajmuję się czymś, byle nie patrzeć w czyjeś oczy. Wtedy mogę się złamać.